"Η Εξωτερική Πολιτική της Τουρκίας και το Μεταναστευτικό."

Πολιτική 01|12|19 - 22:12

Μετά την ίδρυση του τουρκικού κράτους το 1923, δημιουργήθηκαν δυο κύρια ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα μέσα στην τουρκική κοινωνία.


Από την μία μεριά ήταν οι κεμαλιστές. Σύμφωνα με την ιδεολογία των κεμαλιστών, η τουρκική εξωτερική πολιτική πρέπει να έχει κύριο σκοπό της την διαφύλαξη και την ασφάλεια των συνόρων του τουρκικού κράτους, και να αποβλέπει στα πρότυπα του δυτικού πολιτισμού.

Από την άλλη μεριά ήταν οι ισλαμιστές οι οποίοι πιστεύουν στις ισλαμικές άξιες και όχι σε αυτές του δυτικού πολιτισμού, και σε μια εξωτερική πολιτική η οποία αποβλέπει στην ενεργή συμμετοχή της Τουρκίας σε πρώην περιοχές της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (Βαλκάνια, Καύκασος, Μέση Ανατολή, Ευρασία, Βόρειο Αφρική).

Από το 1980 και μέχρι το 2002, άρχισε μια βαθμιαία επικράτηση των ισλαμιστών στην πολιτική σκηνή της Τουρκίας η οποία επιβεβαιώθηκε με την εκλογή του κόμματος του Ερντογάν, το AKP.

Ένα χρόνο πριν την εκλογή του ΑΚΡ, ο Αχμέτ Νταβούτογλου είχε γράψει ένα πρότυπο εξωτερικής πολιτικής το οποίο θα μπορούσε να ακολουθήσει η Τουρκία στην μετά την 9/11 εποχή, με την ονομασία “Στρατηγικό Βάθος”.

Σύμφωνα με το δόγμα Νταβούτογλου, τα στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας μπορούν να επιτευχθούν και να εξυπηρετηθούν αποτελεσματικά, μόνο μέσω της μεγιστοποίησης της επιρροής της Τουρκίας σε χώρες που ανήκαν στον γεωγραφικό χώρο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Το δόγμα Νταβούτογλου βασίζεται στο γεγονός ότι χώρες που άνηκαν στον Οθωμανικό χώρο έχουν κοινή ιστορία, κοινή μνήμη και κοινές αξίες μέσω της μουσουλμανικής θρησκείας. (Η μόνη χώρα που δεν έχει διάχυτο μουσουλμανικό στοιχείο στον πληθυσμό της είναι η Ελλάδα. Θα αναφερθούμε σε αυτό παρακάτω).

Με σκοπό να ‘ξυπνήσει’ το αίσθημα της κοινής ιστορίας, κοινής μνήμης και κοινών αξιών, η Τουρκία, εδώ και καιρό, έχει αρχίσει μια σειρά από πολιτιστικές, οικονομικές και διπλωματικές ενέργειες σε χώρες όπως η Βοσνία, Κόσοβο, Βουλγαρία, Αλβανία και άλλες χώρες του Καυκάσου και της Μέσης Ανατολής.

Σε ένα λόγο που έβγαλε ο Νταβούτογλου στο Σαράγιεβο το 2009, είχε πεί τα εξής:

“Όπως και στον 16ο αιώνα,όταν η άνοδος των Οθωμανικών Βαλκανίων ήταν το κέντρο της παγκόσμιας πολιτικής, θα κάνουμε πάλι τα Βαλκάνια, τον Καύκασο και τη Μέση Ανατολή, μαζί με την Τουρκία, το κέντρο της παγκόσμιας πολιτικής. Αυτός είναι ο στόχος της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και θα το επιτύχουμε.”

Τα παραπάνω όμως δεν σημαίνουν ότι η Τουρκία θέλει να καταργήσει τα επίσημα υπάρχοντα σύνορα καί να τα επαναχαράξει κατά μήκος αυτών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Αυτό όμως που επιδιώκει είναι να δώσει την εντύπωση ότι τα σημερινά επίσημα σύνορα των κρατών είναι ένα τεχνητό δημιούργημα των ευρωπαϊκών αποικιακών δυνάμεων τα όποια εμποδίζουν την φυσική γεωπολιτισμική και ιστοριοπολιτιστική διάδραση των λαών που περιορίζονται από αυτά.

Μέσω αυτής της λογικής, προσπαθεί να κάνει τα επίσημα σύνορα να μην έχουν νόημα έτσι ώστε να μπορέσει να αναβιώσει το νόητο γεωγραφικό εμβαδόν της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και να θέσει τον εαυτό της σε ρόλο περιφερειακού ρυθμιστή.

Και αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός των συνεχών παραβιάσεων στο Αιγαίο, η διατήρηση γκρίζων ζωνών, η παραβίαση της ΑΟΖ της Κύπρου, η εισβολή στην Συρία και η πρόσφατη συμφωνία για ΑΟΖ με την Λιβύη.

Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που ήταν μέρος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και η οποία δεν έχει διάχυτο μουσουλμανικό στοιχείο στον πληθυσμό της. Σαν τέτοια, δεν συμφωνεί με το αφήγημα της Τουρκίας περί ηγεμονίας σε ένα χώρο κοινών αξιών οι οποίες απορρέουν από τις ισλαμικές αξίες.

Το μεταναστευτικό έδωσε στο ΑΚΡ και τον Ερντογάν μία ευκαιρία πρώτης τάξης να πλημμυρίσει την Ελλάδα με μουσουλμάνους μετανάστες με σκοπό να πλήξει το μονοπώλιο του χριστιανισμού και να δημιουργήσει ένα πληθυσμιακό προφίλ παρόμοιο με αυτό της εποχής του πριν της Μικρασιατικής καταστροφής και της ανταλλαγής των πληθυσμών.

Μια τέτοια πληθυσμιακή διαμόρφωση θα έδινε στην Τουρκία μία σειρά σημείων μόχλευσης που εύκολα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για τους γεωπολιτικούς της σκοπούς.

Με διάχυτο το στοιχείο του μουσουλμανισμού στην Ελλάδα, η Τουρκία θα μπορούσε να υιοθετήσει μεθόδους επιρροής στην Ελλάδα παρόμοιες με αυτές που χρησιμοποιεί το Ιράν και η Σαουδική Αραβία μέσω της θρησκευτικής εγγύτητας πληθυσμών(Σουνίτες/Σιίτες), και όλοι μας γνωρίζουμε τις επιπτώσεις τέτοιων μεθόδων στη ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Η αλλοίωση της πληθυσμιακής σύστασης της Ελλάδας σε συνδυασμό με τις συνεχείς αμφισβητήσεις των συνόρων μας, θα μπορούσε να δώσει την εντύπωση στον έξω κόσμο, μέσω της κατάλληλης προπαγάνδας, ότι η Ελλάδα είναι φυσική προέκταση της Τουρκίας.

Κάτι τέτοιο μπορεί να φαίνεται μακρόφερτο για μερικούς, αλλά ποιός θα πίστευε το 1991 ότι τα Σκόπια θα ονομαζόταν Βόρεια Μακεδονία και ότι οι κάτοικοι της θα ήταν Μακεδόνες?

Για αυτούς του λόγους, το μεταναστευτικό είναι πλέον θέμα εθνικής ασφάλειας και πρέπει να αντιμετωπιστεί ως τέτοιο.


Κ. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ

Οι απόψεις του ιστότοπου δεν συμπίπτουν απαραίτητα με το περιεχόμενο του άρθρου.

Σχετικά Νέα